2001

Bij Bon Repas. Kunstwerk van aan elkaar geniet, gevouwen, geknipt, gescheurd en beschilderd papier in een perspex kap. Kleuren: voornamelijk diverse kleuren groen, verder blauw, bruin, zwart, wit en roze.
Met dit ruimtelijke landschap wil Marjolijn van den Assem de ervaring van het polderlandschap herstellen. Het is geen geschilderd plaatje van het uitzicht, maar het roept de beleving van een dag buitenschilderen op, zowel voor de kunstenaar als voor de kijker.

kap hoogte: 58.00 cm
kap breedte: 60.00 cm
kap diepte: 25.50 cm

Bron: http://marjolijnvandenassem.nl/2008/06/17/buitenschilderen

Tom van As en ik vierden in juni 2008 
ons 17-jarig buitenschilder-jubileum. 
Zo lang is het al geleden dat Tom mij dringend verzocht om
“slechts vier keer mee te gaan om buiten te schilderen”. 
Aan die onontkoombare oproep
gaf ik destijds met tegenzin gehoor. 
Inmiddels blijken onze zomerse buiten-sessies in strakke banen
te zijn geleid door allerlei vaste rituelen: 
Tom bepaalt de locatie, ik rij ons er heen. 
Tom kent het landschap op zijn duimpje,
ik ben al na één kilometer verdwaald. 
Maar ik bestuur de auto, volgeladen met attributen
voor een werkdag in de polder, de richtingaanwijzingen
van Tom worden door mij terstond uitgevoerd. 
Op weg naar de vooraf door Tom bepaalde plek 
vinden heftige discussies plaats over schilderen en tekenen
in het algemeen en onze eigen werkhouding in het bijzonder.

Ter plekke aangeland begint het foeteren. 
Het landschap is namelijk per definitie “te wijds”, 
de rivier “te onstuimig” of de wolkenpartijen “te veranderlijk”. 
Ga d’r maar aanstaan! 
Toch kiezen we uiteindelijk ijsberend, 
turend en talmend onze standplaats. 
Het stormt, het staat op regenen, er heerst hittegolf, 
een muggenplaag, nieuwsgierig melkvee dringt zich op
en bovendien is het hoofd vol met belangrijker zaken 
dan een landschap schilderen.
Wat doet een mens zichzelf áán?! 
Schilderwater komt uit de sloot, een windvlaag schept 
het zojuist opgezette palet, de hitte is verzengend,
in een schilderhand wordt gestoken door een daas, 
de tang om een tube met vastgedroogde schroefdop
los te draaien blijkt nog thuis te liggen …
Tot overmaat van ramp zijn er nieuwsgierige passanten. 
Tot op het moment van plotseling opgekomen werkdrift
– door een verleidelijk uitzicht of inzicht – 
is er slechts twijfel en wanhoop. 
Maar dan, ineens, grijpt de vervoering in.
Wàt een dramatiek in die wolken! 
Hoe ontstaat eigenlijk zo’n golf in de Lek? 
Is een bocht in een landweg eigenlijk wel te schilderen? 
Wàt een traliewerk vormen de schaduwen van een bomenrij! 
Kwasten en verf, papier en gedachten
worden meegesleurd in de haast om vast te leggen, 
zich te verliezen in wat slechts zichtbaar lijkt
voor de schilder, elk op eigen wijze. 
Vàn de wereld, IN de wereld, ópgegaan. 
Tot het voorbij is. 
Het resultaat valt daarna meestal afkeuring te beurt. 
Redenerend rijden we huiswaarts, moe en ontevreden. 
Als de schilderingen bij Tom thuis tegen de wand worden gezet
begint het bekritiseren van elkaars werk:
“schilderen van landschappen is een onmogelijke opgave”. 
Tot besluit van de werkdag serveert Tom de dagschotel. 
De discussie wordt vol vuur hervat: 
het was weer niks deze dag, de schilderbuit valt altijd tegen. 
En toch … eenmaal terug in het eigen atelier
doen de schilderingen hun verhaal van wat er te zien was, 
die dag in de buitenwereld.

Bron: http://marjolijnvandenassem.nl/2008/07/12/snijden

Het landschap is altijd anders.
Het is wijds of woest, vlak, vol of vaal
en ik doe het ermee, ik zit daar nu toch
en dat ging niet vanzelf (zie het bovenstaande).
Als ik de oogst van een buitenschilderdag
op de muur van mijn atelier heb getimmerd
en ga zitten om te kijken, volg ik de vervoering.
Wáár ging het schilderen met me aan de haal,
van het handschrift valt te leren,
ongeacht het weiland, de horizon, de bomen
of de wolken die zich opdringen.
Daarná, als de schildering zich heeft leren kennen,
begint soms het snijden en het nieten.
Voortvloeiend uit de herinnering aan die dag
vormt zich een ambiance, een theaterdecor,
een plaats om in te figureren.
Het gaat als vanzelf, het is er al,
ik volg de instructies die het stilgezette landschap
geeft en -alsof het gedrukt staat- ontstaat
uit twee, drie of meerdere schilderingen
de plek waarop ik mij bevond:
kijk, dáár zat ik, tussen die twee nietjes.
Het ontzagwekkende landschap dwingt tot volgzaamheid.
Ik versnij het naar de vorm van mijn herinnering.
Dan pas vallen we samen.

Zie documentatie map kunstenaar voor de publicatie 'Schetsboek' (nr 6). Uitgegeven door RAM Rotterdam ter gelegenheid van een presentatie in de galerie en op de KunstRAI 2003. Oplage 400, 50 boekjes genummerd met een tekening.

"Verslag van denkbeeldige reizen.
Wandelend herinneren.
Routebeschrijving en landschapsschildering.
Over de lichtval en de beladenheid.
Aarzelend of gedreven het pad zoeken, 
dichtbij en veraf toesten,
de afwisseling van het grijpbare en
het onbereikbare.
Hier en daar staat een bankje."